Dingen die gebeuren.

Lieverd,
Jij wist, ik wist het.
Alleen we wisten niet wanneer
Het gebeurde toch onverwacht
Politie, afzetlinten.
Woorden overbodig
Hoog heel hoog.
Moed, wanhoop, moment van verbijstering?
Nooit geen antwoord meer.
Je hebt jaren gevochten
Een strijd die niet te winnen viel
Een wereld die voor jou helemaal zwart was.
Geen wereld meer om in te leven.
Toch deelden we mooie herinneringen.
Voor mij was je een kanjer
Die ondanks donkere momenten
de draad weer op pakte
Vaarwel.
Vergeten doe ik je nooit.
Wetend dat je zou zeggen;
"Laat me los, laat me gaan,
zodat ik jullie los kan laten.
Pas dan ben ik vrij."

Lieve meid,knuffel en waak over ons.

Vlinders

"Vlinder."

Je fladdert gracieus door het leven
prachtige gekleurde tere vleugels
Zo kwetsbaar en toch zo trots
Zoekend
zoekend naar wat?
Naar het te vlug nakende einde
komt het einde zo snel
door je schoonheid?
je verdient langer hier te mogen zijn
of dien je een verhevener doel
zoals de oude Grieken dachten
dat je de ziel van een overledene
naar de hemel ging brengen
Psyche betekent,
zowel ziel als vlinder
Waar blijft mijn vlinder?

Geluk

Gelukkig
dat we er mogen zijn.
Elke dag wakker mogen worden
’s avonds naar bed mogen gaan.
Zonder er bij na te denken
dat er velen zijn
die of de ochtend of
de avond niet meer halen.
Gelukkig zijn zij
die beseffen dat het
niet vanzelfsprekend is.
Sta eens stil en denk na
dat ondanks alles
u geestelijk rijk kan zijn .
Geld en rijkdom brengen u niets
deze wereld brengt u niets.
In u zelf ligt het antwoord
denk niet aan gisteren
ook niet aan morgen.
Heden is hetgeen wat telt
waar vrede met u zelf
het antwoord is
op alle vragen.

Alles op deze blog is;

Lisa

"Gebogen riet"

Het leven heeft vele gezichten
de meeste van deze heb je gezien.
Je hebt gelachen en gehuild
bewondert en vernedert.
Gekust en geslagen
verloren en gewonnen.
Gebruikt en misbruikt
geleden en aanvaard.
Vaak misleid
maar nu bevrijdt.
Uiteindelijk heeft de storm
genaamd leven
je niet kunnen breken.
Riet buigt tijdens storm
maar breekt nooit

Woorden

Woorden
Kunnen mensen maken en breken.
Maken gaat niet één twee drie,
breken is zo gebeurd.
Woorden
kunnen dingen vertellen,
maar vertellen zij echter de waarheid?
Waarheid is pas waarheid
als de leugen is verwijderd.
Zij die woorden zonder meer geloven
zijn te betreuren
zij hebben de waarheid niet lief.
Zijn als dwalenden in de woestijn,
zonder enig gevoel voor richting
Bereiken nooit hun doel,
en vergeten
dat alles in het leven
berust op ijdelheid.
“Atta hi attano natho.”
Iemand is zijn eigen redder.

Schoonheid

Schoonheid is
in een kayak op het water zitten
Schoonheid is
met je kop in de wind storm trotseren
Schoonheid is
bij het vallen van de avond door het lome water peddelen
Schoonheid is
in het voorjaar alles tot wasdom zien komen
Schoonheid is
ongestoord met je kayak langs nesten jonge watervogels varen
Schoonheid is
vissen langs je kayak uit het water zien springen
Schoonheid is
een aalscholver op een paal zien zitten
Schoonheid is
in het najaar proeven hoe de herfst valt
Schoonheid is
in het grauwe najaar en winter natuur elementen trotseren
Schoonheid is
rust en vrede die de natuur schenkt
Wijsheid is
daar gebruik van te maken
om alles in juiste proporties te zien

Pijn

Pijn
lichamelijk, is te overwinnen
Pijn
geestelijk, maakt je kapot
Racist?
omdat je de waarheid spreekt?
Racist?
met vrienden van diverse kleuren?
Woorden
die over elkaar buitelen
Woorden
die niets zeggen
Winnaars
niet zij die denken gewonnen te hebben
Winnaars
bestaan niet
Er zijn alleen maar verliezers

Dromen

Dromen

Zij die het weten, weten het.

Zij die het voelen, voelen het.

Zij die begrijpen begrijpen het.

Zij die kunnen dromen ondergaan het.

Dat ondanks afstanden tintelingen

door ons lichaam kunnen gaan.

Dat ondanks alles dromen kunnen bestaan.

Storm

Winden gieren rondom.

Donkere wolken

pakken zich samen

Bomen kreunen onder het natuur geweld

takken breken af.

Regen klettert neer

wegspoelend alles van waarde.

Soms voel ik me als het weer.

geteisterd door storm.

Stilte

Oorverdovende stilte
Alles is leeg
Geen gedachten
Geen dromen
Alleen stilte
Stilte en leegte
Het gevoel is weg
Niets is meer werkelijkheid
Waar is het gebleven
Het
Waarin alles mogelijk was
Dromen waarvan je wist
Dat het dromen zouden blijven
En nu is daar de stilte
Je voelt de kilte in je
Droom, mens, Droom
Je leegte en stilte weg
Het is niet anders.

Hoe komt het

Dat vliegen kunnen vliegen
En mijn buurman dat ook kan
Dat vlinders kunnen vlinderen
Een vloerenlegger niets anders doet
Dat motten mot kunnen hebben
Hetgeen mij ook wel eens overkomt
Dat wormen zich overal tussen wormen
Wat bij de supermarkt steeds gebeurt
Dat de meeste honden aaibaar zijn
Het gros der mensen niet
Dat een kat kopjes geeft
Als mens je de kopjes kan stoten
Dat een schaap kan blaten
En de 2e kamer niet anders doet
Dat paarden hinniken
Wat weer doet denken aan J.P. Balkenende
Dat kippen zonder kop nog kakelen
Zo ook minister Vogelaar
Dat hanen kraaien
En bankiers graaien
Bomen horen in een bos
Stond Bos ook maar tussen de bomen.
Vissen kunnen zwijgen
Ik niet.

Ogen

Als het hart huilt en je toch vrolijk lijkt
Je verdriet hebt en toch lacht
Je pijn hebt en het verbergt
De mond breeduit lacht
Met een verkrampt hart
En men gelooft je
Zegt dit meer over de mensen
Om je heen
Dan over je zelf
Want alles kan je verbergen
Behalve de taal van de ogen
Ogen zijn de spiegel van de ziel
Zij verbloemen niets
Laten zien ondanks mooie woorden
Je verdriet, je pijn, je verkrampte hart
Maar wie kijkt een ander nog in de ogen?
Men kijkt,…
en leeft langs elkaar heen.

Rianne

Eindelijk een vrolijke lach
Tijd om blij te zijn
Het gaat redelijk goed,zeg je
Je hebt er voor gevochten
Om te komen waar je nu bent
Wees trots op je zelf
Ondanks alles
gaat het redelijk goed met je,zeg je
Liefde heeft je verraden
Wat je niet kon aanvaarden
Toch,
gaat het redelijk goed met je,zeg je
Verdriet heeft je gelouterd
Verdriet maakte je sterk
Daarom,
gaat het redelijk goed met je,zeg je
Nog slechts een korte tijd, dan zeg je
Het gaat heel goed met me
Pas dan gaat het echte leven beginnen.

Opa Jan

Just me

Aanvaard me zoals ik ben,
een onuitgesproken wens,
een diep verlangen
leeft in ieder van ons.
je droomt van dingen,
die de moeite waard zijn
om je weer in te zetten.
je kunt verliefd worden
en echt van iemand houden,
dan word de wereld anders,
het leven krijgt weer zin.
je bent enig voor iemand!
maar toch zullen er dagen blijven
vol ontgoocheling en verdriet
omdat men oordeelt zonder kennis
en hoort zonder te luisteren
dat doet pijn.

Giraf

Eens
In mijn jonge jaren was ik gedurende een korte tijd dieren verzorger. Voornamelijk dieren uit de tropen, te veel om op te noemen. Het varieerde van slangen tot giraffen, maar ook katachtigen. In dit verhaal gaat het over een aantal Massai giraffen die vanuit Afrika naar New York moesten worden vervoerd. Zij werden per schip vervoerd, prachtige beesten, gezond, sterk en uitermate nieuwsgierig.
Altijd is er wel één exemplaar bij die de aandacht trekt die in dit geval de naam kreeg van “Socrates.” Hij bekeek iedereen met een hooghartige blik en was uiterst gehaaid in het stelen van hoofddeksels, heel wat hoedjes en petjes werden tijdens het voorbij lopen van hoofden geplukt. Elke dag moesten de kratten waarin zij stonden ontdaan worden van ontlasting etc, hetgeen niet altijd gewaardeerd werd. Soms werd het goedmoedig toegestaan, maar het gebeurde ook dat er onverwacht een enorme knal met de achterpoten tegen het achterschot werd gebeukt en was je dankbaar dat je er net niet tussen aan het werk was. Eindelijk brak de dag aan dat het schip in New York arriveerde, althans in Brooklyn het eindpunt van hun lange reis.
Met kranen werden zij op een dieplader geplaatst wat ook weer hun nieuwsgierigheid opwekte, televisie camera’s zoemden, ze waren zoals het genoemd werd “hot news.”
Eindelijk vertrok het transport, voor mij einde van een toch wel zware klus. Maar wel een mooie ervaring.
Een half uur later kreeg ik een telefoontje van een verslaggever van de New York Times, er was een ongeluk gebeurd, de dieplader was op snelheid de Brooklyn Battery tunnel ingereden. Mensen hebben de neiging om hun hoofd in te trekken als ze ergens onderdoor moeten, een giraf dus niet, die wil alles zien!
Einde verhaal alle giraffen in één klap dood. Ben er wel een paar dagen kapot van geweest.

Duiven

Jan's column,2004
Het gebeurde twee jaar geleden, al een poosje was er een duivenpaartje op het balkon aanwezig. Let wel ik heb geen hekel aan duiven maar zie ze liever niet op het balkon. In de beginne lieten zij zich nog wegjagen maar het paar werd steeds brutaler. Op een goede of kwade morgen net hoe je het noemen wilt zie ik dat er een paar bloempotten van plaats zijn verschoven, dus wat doe je, recht zetten die handel. Direct een gefladder van jewelste en daar zat een duif te broeden althans dat was de bedoeling. In het nest lag één ei, nu ja, nest, ’t was een puinhoop, de duiven zijn ook niet meer de duiven van vroeger. Dus dacht ik in m’n onschuld, haal weg dat ei, nu vergeet het maar hoor ineens de stem van het parlement "Leg neer dat ei !". Ik zeg gut mens je lijkt Toon Hermans wel met z’n gehaktbal. Het kon niet gewaardeerd worden en het ei moest terug waar het vandaan kwam. En dat was het domste wat ik ooit heb gedaan, als dank pletterde die duif er nog een tweede ei bij. En dan gaat het beginnen, je bent geen baas meer op je eigen balkon, achter de planten zit de duif naar je te loeren en achter de ramen doet je vrouw hetzelfde. Goed na een dag of dertien komen de eieren uit en dan begint de troep pas goed want binnen 4 weken moeten de duifjes, duiven zijn. Ze worden dus de godganse dag volgepropt met voer en wat het kleine bekje ingaat spuit er aan de achterkant weer uit en pa en ma doen er driftig aan mee. Voor de goede orde we hebben wel genoten van het opvoeden en opgroeien van het duivenpaar , het is namelijk vertederend te zien hoe goed ze voor hun kinderen zorgen. Die kleine kale pluizenbolletjes zie je in een paar weken opgroeien tot sierlijke jonge duiven en dan in de vierde week gaan ze aanstalten maken het nest, wat heet het is meer een stront hoop, te verlaten, scharrelend over het balkon de boel nog meer bevuilend en ja hoor hallelujah met hulp van pa en ma en handengeklap van mij maakten zij hun eerste vlucht. Dat is een ontroerend moment, ze vallen als het ware van het balkon, angstig fladderend en dan ja dan ineens zijn het sierlijk zwevende duiven. Gelukt dacht ik in m’n onschuld, die zijn we kwijt!Ben de rest van de dag bezig geweest de broeiende en meurende stronthoop met een schrapper van het balkon te verwijderen, dat was een soort cement geworden. In ieder geval ’s avonds een voldaan gevoel en op de goede afloop een flesje wijn opengetrokken. Echter de volgende morgen, wat zit er op ’t balkon? Ja hoor de twee jonge duiven, ze hadden het zo fijn gehad dat ze besloten terug te komen. Oh nee, weg wezen en gauw, maar handenklappen en ksssst roepen had geen enkele zin het duiventuig was al aan me gewend. En toen ja toen ben ik er op gaan schieten met een pistool, in het begin steeds mis, ja alles moet je leren ook schieten en verdraaid na verloop van tijd kreeg ik ervaring en ben ook wat lessen gaan volgen schietlessen zogezegd. M’n instructeur was hooguit 7 of 8 jaar maar zeer begaafd.Geloof het of niet maar in een dag of drie was het gebeurd, gewoon van het balkon geschoten met zo’n groot waterkanon of hoe heet zo’n ding van Bart Smit. Je gelooft toch niet dat ik met een echt pistool op m’n duifjes zou schieten. Het jaar daarop lag er weer een ei dat heb ik stiekem weggehaald want voor de tweede keer zo’n bende op het balkon, dat ging me te ver.
Dus laat je niet vermurwen door een paar guitige duivenoogjes, door het ei weg te halen bespaar je jezelf een hoop ellende.
Tot zover deze keer
Volgende uitgave ben ik er weer
Groetjes Jandewit

Beslan

Jans Column,2004
Er waren een aantal dorpen en in die dorpen woonden mensen, mensen zoals u en ik. Die mensen vormden gezinnen en er waren kinderen. Zij hielden van hun vrouw en de kinderen waren hun trots. In een van die gezinnen, een echtpaar met vijf kinderen, twee jongens en drie meisjes, maakte de vrouw haar man midden in de nacht wakker. Voor hem was het tijd om op te staan en op reis te gaan. Hij nam afscheid van zijn vrouw, omhelsde haar nog een keer, liep langs de bedden van zijn kinderen knuffelde hen en gaf de oudste zoon opdracht gedurende zijn afwezigheid voor moeder , broertje en zusjes te zorgen. In vele huisjes in de dorpen rondom dit gezin vond het zelfde ritueel plaats.
Op die dag, beter gezegd vroege ochtend vertrokken uit de dorpjes een aantal busjes met arbeiders die aangenomen waren om een speciaal werk te gaan verrichten. Het was nog donker toen zij vertrokken op een afgesproken punt ontmoetten zij elkaar en gingen gezamenlijk naar de plaats van het karwei. Daar aangekomen betraden zij het gebouw van hun opdracht, alle gereedschappen werden uitgeladen en het werk kon een aanvang nemen. Maar eerst moest er nog gewacht worden, gewacht op wat?
Deze liefhebbende vaders zaten al wachtend te denken aan hun kinderen en vrouwen in het achterland. Eindelijk begon het te dagen, de posities werden ingenomen en het werk kon beginnen er moest alleen nog even gewacht worden op het materiaal dat om klokslag negen zou arriveren.

In een klein plaatsje waren de schoolvakanties ten einde gekomen en de kinderen gingen die dag al of niet vergezeld van hun ouders naar hun school, voor velen de eerste schooldag in hun jonge leven. Zoals de gewoonte daar is met boeketjes bloemen en paasbest gekleed. Lachend en pratend, naderden zij hun school en een ieder ging naar binnen ook de ouders. Leerkrachten waren al aanwezig.
Plotseling brak de hel los, de arbeiders uit het begin van ons verhaal, de liefhebbende vaders, stormden de school binnen. Allen werden bijeen gedreven als vee, wie te langzaam was werd neergeschoten, wie protesteerde onderging het zelfde lot.
En dan plots, op de eerste schooldag, blijken grote mensen boze ogen te hebben en slechte bedoelingen. Dan uiten die mensen dreigementen, leggen ze bommen en schieten ze zelfs meedogenloos op onschuld die vanaf die dag niet meer kon zijn.

Je voelt; Woede, Onmacht, Weerzin. Maar in de kiem van je protest ook iets positiefs: een heilige verontwaardiging: Dit had nooit mogen gebeuren! Dit is een grens voorbij! Vernieuwde overtuiging groeit om anders mens te zijn, niet vanuit de grenzeloze haat, maar vanuit de grenzeloze liefde.
De afloop van dit verhaal kent u allemaal, de wereld heeft altijd verdwaasden voortgebracht, maar het wordt steeds heftiger. Na 11 September 2001 dachten we op het toppunt van wreedheid te zijn gekomen, maar niets is minder waar. Zelfs de kinderen zijn nu niet meer veilig.

Wanneer komen we tot bezinning?
Wanneer zijn de mensen er wel aan toe?
Wanneer heeft de wereld genoeg van het regentschap van haat en destructie?
Was dit misschien het keerpunt, de te verre brug?
Laten we onze destructieve krachten voorgoed achter ons laten,
onze verloren kinderlijke onschuld herwinnen
en van de liefde een innerlijke drive maken die niet tegen te houden is.
Kan Beslan misschien een sprong betekenen in het collectieve bewustzijn van de wereld
die eindelijk kiest voor vrede en rechtvaardigheid?
Laten we alvast beginnen met kinderen te omhelzen en hen te beschermen tegen onheil zolang ze het nodig hebben .
Jandewit

Afscheid

Begroeting en afscheid gaan
als een treinreis door het leven
Mensen stappen in
en mensen stappen uit
Jong en oud
ieder heeft een eigen station
Soms van vreugde
vaak ook van verdriet
Naarmate de reis langer duurt
wordt het stiller in de trein
Zij die uitstapten
worden herinnering
Oud of jong er is geen verschil
ook voor ons staat de trein ééns stil.

Herfst

De bomen bijna kaal.
Donkere wolken langs de lucht
De aarde zo grauw en vaal
en de mens beducht.
Eens kon men de mening vrij uitten
zelfs de grijze muizen in dit land.
Nu kan men er naar fluiten
Zij hebben reeds de overhand.
Pim en Theo beiden nu stil.
Moet men voor woorden,
is dat wat men wil.
Iemand dan vermoorden.
Zij zullen de herfst niet meer zien.
De aarde zo vreselijk moe,